Rouwverwerking via het lichaam
- Ilse Wapenaar
- 20 feb
- 3 minuten om te lezen
In dit persoonlijke verhaal neem ik je mee in mijn ervaring met rouw en trauma en hoe het lichaam hierin een centrale rol speelt. Vanuit holistische therapie, energetisch werk en lichaamswerk ontstaat ruimte voor verlies, heling en verzachting.

Hoe mijn leven voorgoed verandert
Het is drie uur ’s nachts. Ik lig diep te slapen wanneer plots de telefoon gaat. Mijn hart bonkt, ik schrik wakker. Een kort telefoontje van nog geen vijf minuten verandert mijn leven voorgoed.
Mijn zusje is overleden. Heel plotseling, een hersenbloeding. Ze was 26 jaar. Getrouwd. Moeder van twee kleine kinderen. Mijn maatje. Mijn beste vriendin. Mijn alles.
Zomaar weggerukt uit het leven. Het voelt onwerkelijk, alsof ik elk moment wakker kan worden uit een nachtmerrie maar dat gebeurt niet.
Wat het met mij deed
Naast het verdriet kwam er nog iets anders. Schuld. Zij leeft niet meer. En ik wel.
Ik begreep mijn partner niet wanneer hij met vrienden op stap ging en even kon lachen. Hoe kon de wereld doorgaan terwijl de mijne stilviel? Ik voelde me alleen in mijn rouw. Eenzaam, ook al waren er mensen om me heen.
Ik was er vaak niet echt bij. Dingen gingen langs me heen. Momenten vervaagden. Ik wilde sterk zijn, vooral voor mijn ouders, die zoveel pijn hadden. Als je ineens enig kind bent, schuif je jezelf ongemerkt naar de achtergrond. Je eigen verdriet lijkt even geen plek te hebben. Tegen anderen zei ik dat het wel ging .Maar diep vanbinnen huilde ik.
Wanneer het lichaam het overneemt
In de weken daarna leefde ik op de automatische piloot. Alsof mijn bewustzijn een stap naar achteren deed. Ik was aanwezig, maar niet echt hier. Ik voelde geen verdriet, geen tranen, geen pijn. Alleen leegte.
Vanuit holistische therapie weten we dat bij overweldigend trauma het lichaam en het zenuwstelsel in een overlevingsstand kunnen schieten. Het lichaam neemt het over om je te beschermen. Niet omdat je sterk moet zijn maar omdat het simpelweg te veel is om te dragen. Mijn lichaam zorgde ervoor dat ik bleef eten, drinken en ademen. Dat was genoeg. Dat was overleven.
De wereld draait door, terwijl jij stilstaat
Maanden gingen voorbij. De wereld om mij heen draaide door. Mensen werkten, winkels gingen open, vrienden maakten plannen. Maar mijn innerlijke wereld stond stil.
Rouw raakt niet alleen je emoties. Het raakt je lichaam, je energie en je gevoel van veiligheid. Je fundament wankelt. De vanzelfsprekendheid van het leven verdwijnt.
Gevoelens uitschakelen als overlevingsstrategie
Wanneer voelen te pijnlijk of te overweldigend is, kan het lichaam gevoelens uitschakelen als overlevingsstrategie. Je functioneert. Je lacht. Je bent er voor anderen.
Maar van binnen trek je een muur op. Aanrakingen komen niet binnen. Muziek raakt je niet. Niet het verdriet maar ook niet de mooie dingen.
Je voelt je moe, overprikkeld, gespannen. Soms met lichamelijke klachten zoals hoofdpijn. Vanuit een holistisch oogpunt is dit geen zwakte. Het is een lichaam dat precies heeft gedaan wat nodig was om te overleven.
Wat je niet voelt, zet zich vast
Na een tijd dacht ik dat ik het verdriet had verwerkt. Ik ging weer door. Ik lachte oprecht. Ik dacht: het gaat wel weer.
Tot het terugkwam. Niet zacht. Maar drie keer zo hard.
Tranen die niet meer stopten. Verdriet dat zich ineens aandiende.
Wat niet gevoeld mocht worden, zoekt altijd een weg naar buiten. Via spanning, vermoeidheid, onrust of emotionele blokkades.
Rouw vraagt om vertraging en aandacht
Rouw vraagt niet om oplossen. Het vraagt ruimte. Om vertragen. Om aanwezig zijn bij wat er is. Niet alleen in je hoofd maar ook in je lichaam. In je adem. In je energie.
Rouwen betekent leren luisteren naar jezelf. Naar wat je lijf vasthoudt. Naar wat gezien wil worden. Via lichaamsgericht werk, aanraking, ontspanning en holistische begeleiding kan dit proces zacht ondersteund worden.
Bij Praktijk Ik Luister
Bij Praktijk Ik Luister staat jouw verhaal centraal. Niet alleen het verhaal dat je vertelt maar ook het verhaal dat je lichaam draagt.
Je hoeft hier niets te forceren. Je hoeft niet sterk te zijn. Je mag precies zijn waar je bent.
Dit verhaal is van mij. Maar misschien herken jij jezelf hierin. En als dat zo is, weet dan:
je hoeft het niet alleen te dragen. Het is jouw tijd. Ik luister.



Opmerkingen